Ten szal przyciąga spojrzenia. Ten wzór nie zostawi Cię samej
ani w jednym rzędzie.

Czy zaskoczę Cię, jeżeli Ci powiem, że dziewiarki które mnie znają — nie wahają się ani chwili gdy widzą mój nowy wzór, który im się podoba?

A wiesz dlaczego? 

Piszą do mnie dziewiarki, że słyszały o moich wzorach, albo widziały jak ogłaszam testy na grupach na FB i dlatego nie wahały się, gdy zobaczyły tę reklamę. Dlatego jeżeli mnie jeszcze nie znasz — zostań chwilę, bo to co przeczytasz dalej, ma znaczenie. 

Wiele dziewiarek nie ufa wzorowi kupionemu w ciemno — i mają rację.

Bo nie wiesz czy będzie na tyle czytelny, żebyś dała radę przejść przez niego do końca.

Czy zamiast satysfakcji nie dostaniesz frustracji i robótki odłożonej do szuflady.

A Ty przyszłaś tu, bo szal Cię zachwycił. I już wyobrażasz sobie jak będzie wyglądał w Twoich kolorach.

Ale gdzieś z tyłu głowy siedzi jedno pytanie.

Czy ja naprawdę dam radę go zrobić?

Zaraz Ci odpowiem. Ale najpierw posłuchaj mojej historii. Bo ona ma znaczenie.

Na drutach robię od bardzo dawna.

Jako dziecko — z gazetek dla dzieci. Potem z czasopism ze wzorami. Nie powiem, że osiągnęłam wtedy coś spektakularnego.

No może poza rękawiczkami, które zrobiłam jako 8-latka.

Tak, mówię serio. Ta gazetka dla dzieci była przełomem — chociaż wtedy zupełnie tego nie rozumiałam.

Potem przyszły dorosłe czasopisma dziewiarskie.

I zaczęły się schody.

Wzory były po prostu nie do przejścia. Brak dokładnych informacji. Można było utknąć w jednym punkcie — bez wsparcia, bez odpowiedzi, bez nikogo w pobliżu kto robił to samo.

Redakcja? Nie odpowiadała. Bo wzory to były kalki z innych krajów. Przetłumaczone 1:1. Bez testowania. Bez sprawdzania czy na polskim rynku to wystarczy.

Utknęłam.

Prucie. Zaczynanie od nowa. I w końcu — odłożyłam druty na wiele lat.

Ale zadałam sobie jedno pytanie, które nie dawało mi spokoju.

Jak to możliwe, że jako 8-latka robiłam super udziergi z gazetki dla dzieci — a jako dwudziestokilkulatka z profesjonalnego czasopisma nie potrafiłam nic zrobić?

Odpowiedź była prosta.

Te gazetki dla dzieci prowadziły za rękę. Krok po kroku. Nie pozostawiały miejsca na domysły. Ani jednego cienia wątpliwości.

A czasopisma dziewiarskie? Zakładały, że będziesz wiedzieć wszystko co nie jest opisane.

To jest największe kłamstwo w świecie wzorów dziewiarskich.

Że gdy kupujesz profesjonalne czasopismo — dasz radę przejść przez każdy wzór który tam znajdziesz.

Nie dasz. Nikt nie da. Jeżeli wzór nie jest dobrze rozpisany.

Wróciłam do dziergania 15 lat temu, gdy urodziła się moja córka.

Nie wróciłam do polskich gazetek.

Zamiast tego — odkryłam wzory pisane po angielsku. Dla amerykańskiej i angielskiej społeczności.

I wiesz co?

To były dokładnie takie wzory jak ta gazetka dla dzieci. Opisane wszystko. Krok po kroku. Żadnych domysłów. Żadnego miejsca na zgubienie się.

To były pierwsze rzeczy, które zrobiłam na drutach i które potrafiłam wykonać w całości ze wzoru.

I właśnie wtedy postanowiłam napisać swój pierwszy wzór.

Zrobiłam sweter. Wyszedł bardzo dobrze. Byłam z siebie dumna.

I pomyślałam — skoro umiem dziergać, to umiem też pisać wzory. Myliłam się.

Nie miałam pojęcia, że wzory trzeba testować. Że to co dla mnie jest oczywiste — dla kogoś innego może być kompletnie niejasne. Że każde miejsce które nie opiszę bo przecież “wiadomo jak” — to jest właśnie miejsce gdzie ktoś utnie.

Nie wiedziałam nic o tym jak porządnie rozpisać instrukcje. Myślałam, że wiedza o dzierganiu wystarczy.

Nie wystarczyła.

Na szczęście trafiłam na miejsce online gdzie spotykają się projektantki wzorów. Gdzie można zapisać się na testy cudzych wzorów — i zobaczyć jak to robią inne.

To otworzyło drzwi do zupełnie nowego świata.

Zaczęłam testować. U projektantek z całego świata. Kilkadziesiąt wzorów — zanim wróciłam do pisania własnych.

Widziałam jak piszą najlepsze. Czego nie pomijają. Jak tłumaczą każdy element. Jak reagują gdy testerka utyka — i co wtedy poprawiają.

Dowiedziałam się że rysowanie i czytanie schematów to dla mnie pestka.

I w końcu dotarło do mnie co naprawdę oznacza dobry wzór.

Instrukcje mają być napisane prostym językiem. Tak jak dla dzieci. Nie dlatego że czytelniczka jest dzieckiem. Ale dlatego że nie zostawia się nic w domyśle.

Ta stara gazetka dla dzieci — mam ją zresztą do dziś — była przez cały czas moją najlepszą nauczycielką. Tylko nie wiedziałam tego przez lata.

Projektuję wzory od kilkunastu lat. To jest moja praca.

I wiem dokładnie co się dzieje gdy wzór jest źle rozpisany.

Dlatego każdy mój wzór przechodzi testy. Nie przez jedną osobę. Nie przez dwie.

Co najmniej przez 7. Zwykle 6 testerek plus ja.

A moim testerkom mówię wprost: jeżeli gdzieś pojawia się wątpliwość — wzór nie jest jeszcze gotowy. I poprawiam.

Słucham testerek. Dlatego w moich wzorach jest sekcja “notatki od testerek.”

Podaję włóczki z których dziergałam. Próbki rozliczeniowe. Nawet do szali.

I żebyś wiedziała z kim masz do czynienia — prowadzę warsztaty brioszki na żywo, gdzie uczę tej techniki w 4 godziny. Od zera.

Wiem dokładnie gdzie można się zgubić. Bo widzę to na żywo, na każdych warsztatach.

I właśnie dlatego ten wzór jest rozpisany tak, żebyś nie utknęła ani razu.

Mogłabyś oczywiście zaprojektować taki szal sama.

Możesz wymyślić konstrukcję, testować, pruć, zaczynać od nowa.

Wiem co to znaczy — bo sama przez to przechodziłam.

Ale możesz też po prostu wziąć wzór, który już przeszedł przez to wszystko za Ciebie.

Przetestowany. Sprawdzony. Rozpisany krok po kroku — bez jednego miejsca gdzie mogłabyś się zgubić.

Ten wzór kupiło już ponad 400 dziewiarek. I sądząc po komentarzach — wracają po więcej.

Sprawdź mnie — mam swoją stronę, jestem też na Ravelry od lat. Moje wzory mówią same za siebie.